"Chahar Shanbeh Soori" of Perzisch Festival van het Vuur

Met de hulp van vuur en lichtsymbolen van het goede hopen we onze weg te vinden doorheen deze ongelukkige nacht - het einde van het jaar – tot de komst van de lengende lentedagen. Traditioneel gaat het geloof ervan uit dat de levenden op de laatste dag van het jaar door de geesten van hun voorouders bezocht worden. Veel mensen, in het bijzonder kinderen, hullen zich in spookachtige gewaden en spelen symbolisch het bezoek na. Bij het schijnsel van open vuren rennen ze door de straten en slaan daarbij op potten en pannen met pollepels, waardoor ze de laatste ongelukkige woensdag van het jaar verjagen en op de huisdeuren om verrassingen kloppen, wat Gashog-Zani genoemd wordt. En ja, Halloween is een Keltische varaitie op deze avond. 

Chahārshanbe-Sūri (Perzisch), uitgesproken als Chārshanbe-Sūri (Perzisch) is het antieke Iraanse festival, dat minstens tot 1700 v.Chr. teruggaat, d.w.z de vroege Zoroaster-periode.
Het festival van vuur is een aanloop naar het antieke Norouz-festival, dat de komst van de lente en de wedergeboorte van de natuur markeert. Chahrshanbeh Suri wordt gevierd op de laatste dinsdagavond van het jaar. Het woord Chahar Shanbeh betekent woensdag, en Suri betekent rood. De vuren worden bij zonsondergang aangestoken, met het idee om op die manier de zon niet te laten ondergaan, maar juist tot zonsopgang in leven te houden.

De viering begint gewoonlijk ‘s avonds. Bij deze gelegenheid steken de mensen open vuren op straat aan en springen er overheen. Jongeren steken veel vuurwerk af vóór en tijdens Chaharshanbe Suri (letterlijk:  Woensdagfeest). 

Geef mij jouw mooie rode kleur
En neem mee mijn ziekelijke bleekheid
 
De traditie houdt in dat de mensen de straat opgaan en vuur maken, eroverheen springen en daarbij het traditionele lied ‘Sorkhi-ye to az man’ zingen; ‘Zardi-ye man az to’. De letterlijke vertaling is: Uw brandende rode kleur is de mijne, en mijn ziekelijke gele bleekheid is de Uwe. Dit is een zuiveringsrite  en 'suri' zelf betekent rood en brandend.
Vrij vertaald betekent dit dat je wil dat het vuur je bleekheid, ziekelijkheid en problemen wegneemt en je in plaats daarvan roodheid, warmte en energie geeft. Er wordt geen  religieuze betekenis aan Chahar Shanbeh Suri toegeschreven, en het geldt als een cultureel festival voor alle Iraanse joden, moslems, Armeniërs, Turken en volgelingen van Zoroaster. Deze viering, meer in het bijzonder de rol en betekenis van vuur, komt waarschijnlijk voort uit het Zoroastrianisme.
 
Nog een andere traditie speelt op deze dag, nl. een speciale Ajeel 'Gemengde noten en bessen'. Mensen lopen gemaskerd rond in chadors, al kloppend van deur tot deur. Het ontvangen van Ajeel is heel gewoon, net als het ontvangen van een emmer water. Iraniërs vierden de laatste 10 dagen van het jaar met het jaarlijkse feest van alle zielen, Hamaspathmaedaya (Farvardigan of populair  Forodigan genaamd). Ze geloofden dat met Faravahar de bewaarengelen zowel voor de levenden als voor de doden bij deze gelegenheid bij elkaar zouden komen.
Deze geesten worden als  geëerde gasten verwelkomd in hun vroegere huizen, en krijgen een formeel ritueel afscheid bij de dageraad van het Nieuwe Jaar. Het tiendaagse festival valt samen met andere festivals die de schlepping van het vuur en van de mens vieren. In de Sassaniden-periode werd het festival in twee verschillende vijfdaagsen opgesplitst, de kleine en de grote vijfdaagse genaamd, oftewel Panji zoals het vandaag de dag meestal genoemd wordt. Geleidelijk aan verschoof het geloof, in die zin dat de 'Kleine Panji' zich tot de zielen van kinderen en van hen die zonder zonde gestorven waren, richtte, terwijl de 'Grote Panji' daadwerkelijk voor alle zielen bedoeld is.