Noodkreet van Iraanse vrouwen, Frankrijk moet van zich laten horen op deze internationale dag voor de vrouwenrechten 2018

Internationale dag voor de vrouwenrechten 2018

Terwijl de Iraanse theocratie haar 39e verjaardag vierde, deden de protesten in december en januari de wereld op haar fundamenten schudden. Ze brachten iedereen in herinnering hoe het regime de idealen van de Iraanse revolutie, die het duizend jaar oude bestel van de monarchie omver had geworpen, had misleid . Dus het was het een nieuwe dictatuur, deze keer in naam van religie, die de Iraniërs kregen.

De op 28 december uitgebroken beweging was in de eerste plaats een "hongeropstand " van een volk dat zich gewurgd voelt door de rampzalige economie en corruptie van het regime. Maar het nam heel snel een politieke wending toen het einde van de tirannie werd geëist en de hele kliek werd afgewezen die dit regime in het zadel heeft geholpen en gehouden, zowel de zogenaamde gematigden als conservatieven.

Er werd hardhandig en wreed opgetreden en er zijn tientallen doden te betreuren, waaronder twaalf onder foltering in detentie. Enkele duizenden demonstranten zijn gearresteerd. Amnesty International heeft gewaarschuwd voor de gevaren die de "vreedzame demonstranten die nu in de gevangenis zitten, lopen waar de leefomstandigheden zeer beklagenswaardig zijn en marteling een gebruikelijke manier is om bekentenissen te verkrijgen en dissidenten te straffen." Vijf studenten van de universiteit van Teheran, Yasamin Mahboobi, Soha Mortezaii, Faezeh Abdipour, Leila Hosseinzadeh en Negin Arameshi, zijn gevangen genomen en de families van de gedetineerde studenten vrezen voor hun veiligheid.

Omdat we vandaag Internationale Vrouwendag vieren, moeten we denken aan de moedige strijd van Iraanse vrouwen die zich verzetten tegen een regime dat vooral wordt gekenmerkt door vrouwenhaat en verzet tegen de gedachte van gelijkheid tussen mannen en vrouwen.

De vrouwen hebben ontegenzeggelijk een opmerkelijke rol gespeeld in de burgerlijke opwelling die begon in Mashhad, de op een na grootste stad van het land, en die zich als een lopend vuurtje verspreidde naar zo'n 140 steden. De vrouwen waren talrijk en toonaangevend in de demonstraties die een nieuwe fase markeerden in een onomkeerbare beweging voor verandering in Iran. De video's die tijdens de protesten zijn opgenomen en door tegenstanders zijn doorgestuurd, benadrukken hun moedig leiderschap. In Qom en Hamedan lanceerden ze als eersten de slogan "Dood aan de dictator, dood aan Khamenei", in de wetenschap dat woede aan het adres van de opperste leider van de Moellahs streng wordt bestraft. Haastig genomen filmpjes laten zien hoe jonge vrouwen in confrontaties met oproerpolitie de macht trotseren in Isfahan, Arak, Kermanchah, Zanjan, Ahvaz ...

Het moet gezegd worden dat Iraanse vrouwen veel redenen hebben om in opstand te komen tegen het islamitische systeem.

Ten eerste lijden ze dagelijks onder het opleggen van een strikte kledingcode, versterkt door een optredende politie die niet aarzelt om geweld en vernedering te gebruiken.

Veel vrouwenrechtenactivisten stellende  systematische discriminatie aan de kaak:  toestemming van echtgenoten om te reizen, te werken en een studie te volgen aan een universiteit, waar sommige studies hen bovendien worden geweigerd; echtscheiding die opzettelijk belemmerd wordt door juridische obstakels, zelfs in gevallen van huiselijk geweld enz.

Het is niet verassend dat het Wereld Economisch Forum Iran als 140ste van144 landen rangschikt op het gebied van politieke en economische emancipatie van vrouwen. Dit trieste feit is niet het gevolg van Iraanse tradities maar het resultaat van een politieke keuze die tot doel heeft een patriarchaal systeem te laten voortbestaan dat op gespannen voet staat met het streven naar emancipatie van een beschaafd en modern volk.

De beweging die in Iran is ingeluid, is een kreet uit het niets. Ook al blijft het obscurantistisch regime de woede van de straat hardnekkig onderdrukken, het kan de oorzaken niet uitwissen. Geen enkel volk kan levenslang tot de duisternis worden veroordeeld.

In deze context werd in februari jongstleden in Parijs een enorme solidariteitsdemonstratie door prominente vrouwelijke activisten uit de hele wereld gehouden ter ondersteuning van het Iraanse verzet waaronder de iconische Maryam Rajavi. Deze steun was een sterk signaal aan de binnenlandse Iraanse vrouwen die vechten voor hun vrijheden.

Het is deze strijd voor het licht in de duisternis die democraten over de hele wereld moeten ondersteunen. Frankrijk kan niet onverschillig blijven voor deze noodkreet. Het moet beginnen met ervoor te zorgen dat de gevangengenomen demonstranten worden vrijgelaten.