De Stille Moord op Iraanse Gevangen Activisten

STFA, 3 September 2015 - Terechtstelling is niet de enige manier waarop de Iraanse regering zich van haar opponenten pleegt te ontdoen. “Uitgesloten van een hospitaalopname” is een tweede en door de rechtspraak nog vaker gebruikte manier om van gevangen politieke en mensenrechtenactivisten af te raken, met minder internationaal gezichtsverlies, in die zin dat dit soort nieuws door mensenrechtenorganisaties eerder over het hoofd gezien wordt.

Een goed voorbeeld van dit soort stilzwijgend vermoorden door het Iraanse justitiële apparaat was de opgesloten vakbondsactivist Afshin Osanlou, die in de Rajaie-Shahr-gevangenis in juni 2013 stierf. “De verpleegsters vertelden ons dat hij donderdag rond 8u. ‘s morgens naar het hospitaal gebracht werd, maar dat hij toen reeds uren eerder overleden was. Ze zeiden dat mijn broer zelfs niet eens op weg naar het hospitaal kon overleden zijn, maar dat dit lang voordien moest gebeurd zijn”, aldus zijn zus Fereshteh Osanlou in een interview.

Maar het stilzwijgende moorden door het Iraanse regime gaat nog steeds door. Lees daartoe maar de volgende berichten zoals ik deze enkel en alleen al de laatste dagen tegenkwam:

* De 86-jarige politieke gevangene Hassan Fattah, die aan bloedkanker lijdt, wordt in de gevangenis vastgehouden, ondanks dat “sinds een jaar gevangenhouding op grond van zijn ziekte officieel opgeschort werd”. En hij werd niet naar het gevangenishospitaal overgebracht.

* De gevangen mensenrechtenactivist Narges Mohammadi, die aan neurologische verlamming lijdt, mag ondanks verwijzingen van artsen, nog steeds niet naar een hospitaal.

* Afshin Baymani, een politieke gevangene die ter dood veroordeeld is en wiens straf na zes jaar in de gevangenis omgezet werd in levenslang, lijdt aan een ernstige hartkwaal, maar kreeg geen verlof of opname in een ziekenhuis. Hij zit nu al 16 jaar in de gevangenis.

* De politieke gevangene Saeed Razavi Faghih, die het aan zijn hart heeft, werd door de gevangenisautoriteiten niet naar het ziekenhuis gezonden, met als excuus dat een weekend-vakantie voor de deur stond.

* De gevangen activist Asou Rostami had een gedeeltelijke hersenberoerte, maar werd niet naar een hospitaal overgebracht.

* De gevangen activist Mohammad Saeed Hosseinzadeh Movahed werd in hoger beroep tot zeven jaar gevangenisstraf veroordeeld. Hij heeft ademhalingsproblemen, arthritis en spijsverteringsproblemen en werd maar één enkele keer naar het hospitaal overgebracht.

* De gevangen activist Atena Daemi, die de symptomen van MS vertoont en borstkanker heeft en wiens gelaat geïnfecteerd is, mocht niet naar een ziekenhuis. Zij is tot 14 jaar gevangenisstraf veroordeeld.

Als Iraanse mensenrechtenactivist houd ik berichten als deze in de gaten. En dat elke dag. We moeten de Iraanse regering onder druk zetten om de omstandigheden voor alle gevangenen te verbeteren, en dat in het bijzonder voor politieke en gewetensbezwaarde gevangenen. Anders zal de methode van het stille moorden door het Iraanse justitiële apparaat nog meer mensenlevens gaan kosten.

 

 

STFA, Stichting van de Familieleden